Sen ki saçımın teli düşse üzülen insan, bana onmaz bir yara bıraktın ardından. Sen zamansız gittin ellerimden, ben büyümeden yaşlandım birden... Dahası da ne biliyor musun; yaşlandıkça sana benziyorum annem... Ellerim, gözlerim ve ümit ediyorum günün birinde anneliğim..."İyi ki doğurmuşum seni" diyenim, sensiz geçecek her yıl artar mıyım eksilir miyim bundan sonra bilemedim... Daha şimdiden yüreğim özleminden bitkin, ellerimse hala çaresiz...
Şimdi bir yan acıdan olma bir dehliz, bir yanım Deniz... Dehliz alabildiğine karanlıkken, gözün kamaşır Deniz'in maviliğinden... Yeni bir yol çıkacaktır elbet bu çelişkiden... O yol ne olursa olsun yokluğuna alışamayacağım için beni bağışlamanı isteyeceğim senden ama kalanın sözlerini duyar mı ki giden?.. Bu derin sessizliği taşımaya gücüm yeter mi dersin annem?..
